Akcja filmu zaczyna się od zamachu na życie Papieża Jana Pawła II w dniu 13 maja 1981 r. W retrospekcjach powraca do roku 1938, kiedy to Karol Wojtyła w Wadowicach debiutuje po raz pierwszy publicznie jako interpretator poezji. Większą część filmu zajmuje okres pontyfikatu Jana Pawła II i jego wpływ na sprawy związane z religią oraz na zmiany polityczne zachodzące na świecie.

• Tytuł oryginalny: Pope John Paul II
• Rok produkcji: 2005
• Czas trwania: 123 minuty
• Reżyseria: John Kent Harrison
• Obsada: Jon Voight, Cary Elwes, Ben Gazzara, Christopher Lee, Vittoria Belvedere, James Cromwell, Daniele Pecci, Ettore Bassi, Chiara Conti, Valeria Cavalli, Marcin Kuźmiński, Giulietta Revel, Robert Gonera, Christopher Good

• Format obrazu: 16:9
• Język: DD 5.1 polski
• Napisy: polskie
• Dodatki:
  • wywiad z Jonem Voightem
  • zwiastuny filmu

Dokument ukazuje Busha jako marionetkę wielkiego biznesu, przypomina kontrowersje wokół jego zwycięstwa wyborczego w 2000 roku i portretuje go jako polityka mało rozgarniętego. Podkreśla też związki i interesy Busha z monarchią w Arabii Saudyjskiej i oskarża prezydenta o zlekceważenie groźby ze strony Al-Kaidy, co ułatwiło terrorystom atak z 11 września. Daje wreszcie do zrozumienia, że Bush cynicznie rozpętał niepotrzebną wojnę z Irakiem, aby odwrócić uwagę od swego domniemanego współdziałania z bogatymi Saudyjczykami, którzy finansują islamskich ekstremistów.

• Tytuł oryginalny: Fahrenheit 9/11
• Rok produkcji: 2004
• Czas trwania: 112 minut
• Reżyseria: Michael Moore
• Obsada: Michael Moore, George W.Bush

• Format obrazu: 16:9 - widescreen
• Język: DD 5.1: angielski, polski (lektor)
• Napisy: polski
• Dodatki:
  • interaktywne menu
  • wybór scen
  • katalog DVD
  • zapowiedzi filmów

1999 w trakcie strzelaniny w Columbine High School w USA zginęło 12 osób. Czy musiało dojść do tragedii? Skąd fascynacja bronią, której ofiarami są sami Amerykanie? Czy odpowiedź o przyczyny nasilania się przemocy leży w łatwym dostępie do broni? Czy winni są politycy? Czy za ich działaniami stoi lobby związane z przemysłem zbrojeniowym?

Zabawy z bronią zdobywca Oskara za najlepszy film dokumentalny jest też pierwszym filmem dokumentalnym od 46 lat, który znalazł się w oficjalnym programie Festiwalu w Cannes, zdobywając nagrodę Jury. Film ma też na swoim koncie Cezara za najlepszy film zagraniczny. Film Moora jest też pierwszym w historii filmem dokumentalnym, który otrzymał nagrodę od Stowarzyszenia Scenarzystów Amerykańskich.

Ogromną wartość filmu docenili nie tylko krytycy. Jest to pierwszy na świecie film dokumentalny, który odniósł również ogromny sukces komercyjny - wszędzie, gdzie był pokazywany. Tylko w Stanach Zjednoczonych Zabawy z bronią obejrzało 3,5 miliona widzów. Podobnie w Europie Zachodniej film cieszył się niezwykłą popularnością - w Niemczech i we Francji obejrzało go ponad dwa miliony widzów.

Michale Moore: Równie dobrze mogłem zrobić ten film dziesięć lat temu - nie jest to przecież film o Columbine, ani nawet o broni. Ameryka się nie zmieniła. Chodzi o naszą kulturę strachu i o to, jak ten strach popycha nas do przemocy, zarówno w kraju, jak i za granicą.

• Tytuł oryginalny: Bowling for Columbine
• Rok produkcji: 2002
• Czas trwania: 115 minut
• Reżyseria: Michael Moore
• Obsada: Charlton Heston, Matt Stone, Marilyn Manson, Michael Moore, George W. Bush, John Nichols, Dick Clar

• Format obrazu: 16:9, 1.77:1
• Język: angielski DD 5.1, polski (lektor) DD 2.0, węgierski (lektror) DD 2.0
• Napisy: polskie, węgierskie, angielskie, czeskie
• Dodatki:
  • wywiad z Michaelem Moorem
  • zwiastun

Genesis to film twórców Mikrokosmosu. Udało im się po raz pierwszy w historii kina opowiedzieć w sposób wyjątkowy o narodzinach wszechświata i gwiazd. W filmie wykorzystano najnowocześniejszy sprzęt, który pozwolił na uzyskanie fenomenalnych zdjęć. Sześć długich lat pracy setek osób zaowocowało powstaniem filmu, jakiego do tej pory nie było. Genialne zdjęcia, wspaniała muzyka i bajkowa narracja sprawiają, że pragniemy aby to przedstawienie nie miało końca.

• Tytuł oryginalny: Genesis
• Rok produkcji: 2004
• Czas trwania: 77 minut
• Reżyseria: Claude Nuridsany
• Obsada: Franciszek Pieczka

• Format obrazu: 4:3
• Język: DTS ES: polski - lektor DD 5.1: polski - lektor DD 2.0 : francuski
• Napisy: polski
• Dodatki:
  • bezpośredni dostęp do scen
  • jak powstała muzyka
  • katalog filmów
    

Można je uwielbiać, można ich nienawidzić - nie da się jednak zaprzeczyć, że restauracje fast food zdominowały życie współczesnego społeczeństwa, zapewniając ludziom łatwy dostęp do szybkich i tanich posiłków. Jednak ta wygoda ma swoją cenę...
Reżyser Morgan Spurlock położył na szali własne zdrowie, żywiąc się przez 30 dni z rzędu wyłącznie daniami z McDonald's. Z pozoru zabawny eksperyment Spurlocka przyniósł przerażające efekty...
SUPER SIZE ME, nagrodzony na Festiwalu Filmowym w Sundance, to potężna porcja satyry na miliardowy przemysł restauracyjny, który ze wszystkich sił odpiera ataki lekarzy, prawników i dietetyków. Po obejrzeniu tego filmu pytanie Czy chce pan do tego frytki ? już nigdy nie zabrzmi tak samo !
Spurlock dotyka też kwestii odpowiedzialności etycznej i prawnej dużych koncernów, oraz ich przemożnego wpływu na nasze życie.
W Stanach Zjednoczonych około 37% dzieci i nastolatków ma nadwagę, a dwóch na trzech dorosłych Amerykanów cierpi na otyłość. Czy jest to wyłącznie kwestia braku samokontroli, czy winę ponoszą również duże korporacje w rodzaju McDonalds'a?
Aby to sprawdzić, Spurlock ruszył w podróż przez Stany Zjednoczone i odwiedził dwadzieścia amerykańskich miast. Rozmawiał z lekarzami, dietetykami, trenerami sportowymi, szkolnymi kucharkami, prawnikami, specami od reklamy i politykami - wszyscy oni dzielili się nim swoimi teoriami na temat zataczającej coraz szersze kręgi epidemii otyłości. Zaglądał do jadłospisów szkolnych stołówek i na sale gimnastyczne, starając się odpowiedzieć na podstawowe pytanie: dlaczego amerykańskie społeczeństwo zajada się na śmierć? Pytał wreszcie młodych Amerykanów, odżywiających się na co dzień w restauracjach fast food, uzyskując zadziwiające wypowiedzi...
Od teorii droga wiodła do praktyki: Spurlock rozpoczął niezwykły eksperyment, w którym postanowił osobiście przetestować skutki diety fast food. Przez 30 dni odżywiał się wyłącznie zestawami z menu restauracji McDonalds. W tym czasie trzymał się ściśle czterech zasad:
Jadł i pił tylko to, co można kupić w McDonald's
Nie zamawiał powiększonych zestawów - chyba, że mu to proponowano
Musiał przynajmniej raz spróbować każdej pozycji w menu
Jadał w McDonald's trzy posiłki dziennie: śniadania, obiady i kolacje
Eksperyment ruszył. Z każdym kolejnym dniem w organizmie Spurlocka wzrastał poziom cholesterolu i soli. To, co zaczęło się jako niegroźna zabawa, z wolna stawało się niebezpieczną grą z własnym zdrowiem. Jednak pomimo protestów lekarzy, zaniepokojonych jego pogarszającą się kondycją, Spurlock nie zrezygnował i wytrwał do końca. Przez 30 dni trwania eksperymentu przybrał na wadze ponad 12 kilogramów, poziom cholesterolu w jego krwi wzrósł o 65 jednostek, znacznie podniosło się ciśnienie, a wątroba zaczęła przypominać pasztet. Pojawiły się też rozmaite dolegliwości, od bólów głowy po spadek libido...
Ten film nie atakuje McDonald'sa, on atakuje całą kulturę fast foodów. Chcę, żeby po jego obejrzeniu ludzie wyszli z kina wkurzeni. Chcę, żeby się wreszcie zainteresowali tym, co ich dzieci jedzą w szkole na lunch - Morgan Spurlock - reżyser filmu.

• Tytuł oryginalny: Super Size Me !!!
• Rok produkcji: 2004
• Czas trwania: 96 minut
• Reżyseria: Morgan Spurlock
• Obsada: Morgan Spurlock, Ronald McDonald, Daryl Isaacs

• Format obrazu: 4 : 3
• Język: DD 2.0 polski, angielski
• Napisy: polski
  • interaktywne menu
  • dostęp do wybranych scen
  • niewykorzystane sceny
  • wywiady
  • FAST FOOD REST - dokument
  • katalog DVD

Ryszard Riedel nie był i nie potrafił zresztą być - zwykłym człowiekiem. Mimo postępujących lat był człowiekiem o wrażliwości i psychice dziecka, żyjącym w świecie własnych marzeń i iluzji. Można by go nawet nazwać współczesnym uosobieniem "Piotrusia Pana", który nie stąpał jak inni po ziemi, tylko unosił się z wdziękiem nad nią, odwiedzając kiedy było mu to na rękę swoją "Nibylandię". Unosił się oczywiście do czasu, dopóki nie zaczęła go brutalnie przyciągać ziemska grawitacja. Wtedy sięgnął po dodatkowe "paliwo" - po narkotyki...

Na film "Skazany na bluesa" składają się realne zdarzenia połączone ze sobą szczyptą magicznej iluzji. Postacie występujące w filmie są wzorowane na prawdziwych postaciach "z krwi i kości", które "żyły" z bohaterem w bardzo emocjonalnych i intymnych związkach. Wszystkie filmowe sceny w zasadzie miały miejsce w rzeczywistości, choć ograniczony czas narracji wymusił konieczność kompilacji i zmiany chronologii niektórych wydarzeń, tak aby materia filmu dała się lepiej udramatyzować w ramach filmowej opowieści.

"Skazany na bluesa" opowiada o dzieciństwie Riedla w górniczym Chorzowie, o jego pierwszych fascynacjach, dziecięcej przyjaźni, a także o początku wielkiego konfliktu z ojcem, który odcisnął się piętnem na życiu obu mężczyzn. "Skazany na bluesa" opowiada o młodych z małego miasteczka, którzy potrafili żyć marzeniami, o młodzieńczej miłości, rozpadzie przyjaźni, jak i zaskakującym zwrocie w stosunkach Ryśka z ojcem, kiedy to dwaj mężczyźni " najbliżsi, a zarazem najbardziej odlegli " zaczynają zbliżać się do siebie...

Film pokazuje też dramatyczne próby zerwania z nałogiem, opowiada o konfliktach w zespole, rozpadzie więzi między Riedlem i jego żoną, o cierpieniu jego dzieci. A także o heroicznej próbie zmiany swego życia.

Co wynika z tej opowieści? Właściwie tylko dwie rzeczy: że nie da się wygrać z przeznaczeniem i że marzenia nigdy się nie spełniają.

Znakomita muzyka i proste, przejmujące słowa piosenek śpiewanych przez Riedla, uwypuklają emocje bohatera i jego spojrzenie na świat.

O tym, że Ryszard Riedel jest ikoną pop kultury, nikogo przekonywać chyba nie trzeba: jego piosenki od 25 lat elektryzują słuchaczy. Jego legenda ma kilka wymiarów. Jeden to wymiar społeczny " blues od zawsze nie był muzyką sytych i zadowolonych, przeciwnie " był muzyką buntu. Nie powinno więc dziwić, że najlepsze polskie grupy bluesowe " takie jak Dżem " powstały na Śląsku. Także ze Śląska, z tamtejszych kamienic i bloków wywodził się Riedel " skłócony z ojcem i całym światem, szukający pociechy w muzyce, znajdujący ucieczkę w narkotykach.

Aspekt drugi to polityka " nigdy, od samego początku muzyki młodzieżowej w Polsce, nie był to gatunek rozrywki ceniony przez władze. Jeśli uważniej przyjrzeć się filmom muzycznym z lat 60. i 70., ta niechęć politycznych decydentów staje się wyraźna: wprawdzie muzycy bigbitowi mają szansę pokazać się na ekranie, ale tłem ich występów są co najmniej szemrane fabuły " jakieś dziwne pogonie, przebieranki, komedie pomyłek, muzyka zostaje zepchnięta na margines. Nawet w okresie rockowego boomu na początku lat 80. wokół rocka w mediach panowała atmosfera niechęci: młoda muzyka okazała się towarem reglamentowanym, dawkowanym w niewielkich porcjach, a na tych, którzy próbowali czegoś więcej " na muzyków i prezenterów " czekały represje.

Dość powiedzieć, że Dżem, na początku lat 80. należący do ścisłej rockowej czołówki, nie miał początkowo dostępu ani do mediów, ani do studiów nagraniowych. A kiedy już zaczął regularnie nagrywać płyty, okazało się, że jego muzyka wykracza poza gusty szefów radiowych redakcji muzycznych. Potem, gdy na przełomie lat 80. i 90. nastąpił wraz z przemianami ustrojowymi okres względnej równowagi między gustami radiostacji i słuchaczy, przyszedł okres uzależnienia Riedla od narkotyków, co utrudniało nie tylko koncerty, ale i pracę w studiu. Mimo to " choć zdaniem niektórych właśnie dlatego " muzyka Dżemu była stale obecna w życiu młodych lat 80. i 90., a standardy Riedla jak „Czerwony jak cegła" czy "Whisky" żyją własnym życiem.

Narkotykowe uzależnienie Ryszarda Riedla to kolejny aspekt filmu – wątek, do którego twórcy przykładają szczególną wagę. Narkotyki " nawet jeśli jest to "tylko" kompot, polska heroina " wydają się nieodzownym składnikiem rockowej legendy: do tego stopnia, że na początku lat 80. dziennikarze radiowej Trójki próbowali przekonywać słuchaczy, że uczestniczenie w koncertach bez narkotyków jest możliwe! Można tłumaczyć to narastające na przełomie lat 70. i 80. zainteresowanie narkotykami wśród młodych Polaków jako szukanie zastępnika wolności, której wokół brakowało. Riedel w polskiej rzeczywistości tamtego okresu mieścił się z trudem, chyba że na estradzie. To, że szukał wolności, potwierdzał całym swoim życiem – i hipisowskim stylem bycia, i odbiegającymi nawet od poetyki innych rockowych przebojów tekstami swoich piosenek.

Muzyka była dla niego wyzwoleniem, ale nie do końca. Wolność odnalazł " niestety, chciałoby się powiedzieć " dopiero w narkotykach. A przecież Riedel był jednocześnie kochającym mężem i ojcem, a postępujące z czasem uzależnienie stało się jego przekleństwem. Sprzyjało wprawdzie budowaniu poetyckich metafor, ale na dłuższą metę uniemożliwiało pracę.

Film Jana Kidawy-Błońskiego jest nie tylko próbą spojrzenia na artystę, człowieka wrażliwego w kleszczach nałogu, ale przede wszystkim opisem historii upadku jednego z najbardziej oryginalnych talentów naszych czasów. Jest to opis przejmujący, uwzględniający kolejne fazy procesu, wskazujący na przyczyny, ale i ostrzegający przed skutkami. Na ile to ostrzeżenie może być skuteczne? Obraz upadku przeciwstawiony wizji psychodelicznego uniesienia nie robi może specjalnego wrażenia, ale jeśli połączy się go z przejmującą, płynącą z wnętrza świadomego swej ułomności artysty muzyką, nabiera szczególnego wyrazu. To może być wielka siła tego filmu.

Aspekt kolejny to sama muzyka. Na internetowej stronie zespołu Dżem przytoczona jest opinia Jana Skaradzińskiego: „Mówi się o nich "polscy Rolling Stonesi"I faktycznie - coś w tym jest. Choćby ze względu na źródła muzyki, żonglowanie stylami, konsekwencję. Ze względu na staż, pod względem którego coraz mniej mają równych. No i ze względu na skomplikowane, nie wolne od dramatów dzieje";. Niech te słowa zastąpią opinie innych krytyków muzycznych. Jeśli doda się do nich garść tytułów " "Whisky", "List do M.", "Mała aleja ró", "Czerwony jak cegła", "Autsajder", "Modlitwa III " pozwól mi", "Skazany na bluesa" " otrzyma się kwintesencję Dżemu, jego historii i pozycji w kulturze już co najmniej dwóch pokoleń Polaków " tych, którzy dorastali słuchając Riedla na koncertach i tych, którzy znając go tylko z płyt dbają, aby na jego grobie zawsze były świeże kwiaty.

Film "Skazany na bluesa" będzie miał jeszcze jeden aspekt " nie wiadomo, czy w istocie nie najważniejszy. To aspekt socjologiczny " próba odpowiedzi na pytanie, na ile Ryszard Riedel, ikona polskiego rocka, nadal pozostaje idolem pop kultury? Jan Kidawa-Błoński doprowadzając po czterech latach starań do realizacji filmu bierze na siebie niezwykle odpowiedzialne zadanie. Z jednej strony musi dowieść niezwykłości artysty Ryszarda Riedla, z drugiej zaś ostrzec przed pokusami świata, w jakim egzystuje artysta, który wszak nie przestaje być człowiekiem.

• Tytuł oryginalny: Skazany na bluesa
• Rok produkcji: 2005
• Czas trwania: 97 minut
• Reżyseria: Jan Kidawa-Błoński
• Obsada: Tomasz Kot, Jolanta Fraszyńska, Maciej Balcar, Przemysław Bluszcz, Joanna Bartel, Adam Baumann, Anna Dymna, oraz zespół DŻEM: Beno Otręba, Adam Otręba, Paweł Berger, Jerzy Styczyński

• Format obrazu: 16 : 9
• Język: DD 5.1 polski
• Napisy: brak
• Dodatki:
  • bezpośredni dostęp do scen